ΣΙΝΕΜΑ: Ο χιονάνθρωπος (ή ο serial killer με φόντο το χιόνι)

Arts and Culture, Cinema / TV Series 18 Oct 2017 - 7:14 PM
Συντάκτης: TheViewer Editor

Αυτός που έκανε την αρχή το 1992 ήταν ο Δανός Πέτερ Χόε με το «Η δεσποινίς Σμίλα διαβάζει το χιόνι». Ταυτόχρονα ο Σουηδός Χένινγκ Μανκέλ μας σύστηνε τον αστυνομικό Κουρτ Βαλάντερ, βάζοντας τα θεμέλια του λογοτεχνικού κινήματος που θα κατακτούσε τον κόσμο ύστερα από μία δεκαετία με το πρωτοφανές σουξέ της «Τριλογίας του Μιλένιουμ» του Σουηδού Στιγκ Λάρσον.

Οι περιπέτειες των Μίκαελ Μπλόμκβιστ και Λίσμπεθ Σαλάντερ άνοιξαν τις πόρτες της επιτυχίας σε μια σειρά συγγραφείς όπως ο Ισλανδός Άρναλντουρ Ιντρίδασον, οι Σουηδοί Άρνε Νταλ και Καμίλα Λέκμπεργκ ή ο Νορβηγός σούπερ σταρ Γιου Νέσ­μπε, καθιερώνοντας το Nordic noir ως την πιο αναγνωρίσιμη εικόνα της σκανδιναβικής πραγματικότητας διεθνώς.

Ο Νέσμπε, διάσημος για τη σειρά των 11 μυθιστορημάτων του με ήρωα τον αλκοολικό και αντισυμβατικό στις μεθόδους του αστυνομικό επιθεωρητή Χάρι Χόλε, ευτύχησε στο παρελθόν με τη μεταφορά του «Κυνηγοί κεφαλών» στη μεγάλη οθόνη από τον Μόρτεν Τίλντουμ. Τώρα, σε ένα πολύ πιο φιλόδοξο κινηματογραφικό εγχείρημα το οποίο προοριζόταν αρχικά για τον Μάρτιν Σκορσέζε (αποτραβηγμένος στο ρόλο του εκτελεστή παραγωγού πλέον), ο Χόλε αναλαμβάνει μαζί με μια νεότερη συνάδελφό του να διερευνήσει την εξαφάνιση μιας μητέρας που το μαντίλι της βρέθηκε τυλιγμένο γύρω από ένα χιονάνθρωπο στην αυλή της.

Το μοτίβο επαναλαμβάνεται, ο serial killer αφήνει μηνύματα στον επιθεωρητή μας και παλιές υποθέσεις εξαφάνισης, μαζί με το παρελθόν της συναδέλφου του και μερικά διαπλεκόμενα συμφέροντα, συνθέτουν ένα θανάσιμα μυστηριώδες παζλ που μόνον ο Χόλε μπορεί να συνθέσει με (επώδυνη) επιτυχία.

Εκτός από μια συναρπαστική ίντριγκα, τα ογκώδη μυθιστορήματα του Νέσμπε (εδώ πρόκειται για το έβδομο της σειράς με πρωταγωνιστή τον Χάρι Χόλε) προσφέρουν άφθονο υλικό τόσο για ψυχολογική ανάλυση των χαρακτήρων τους όσο και για κοινωνική κριτική μιας ευνομούμενης πραγματικότητας, η οποία έχει απωθήσει συστηματικά αμαρτωλά μυστικά, ιστορικά εγκλήματα και προσωπικές ενοχές.

Αλλά η σεναριακή διασκευή των πρωτοκλασάτων Χοσεΐν Αμίνι («Drive», «Τα Δύο Πρόσωπα του Ιανουαρίου»), Πίτερ Στρον («Και ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάιλι») και Σέρεν Σβέιστρουπ (δημιουργός της τηλεοπτικής σειράς «The killing») εστιάζει σχεδόν αποκλειστικά στην αστυνομική πλευρά της πλοκής, η οποία, για να διατηρήσει υψηλή αφηγηματική ταχύτητα, «συμπιέζει» τα γεγονότα, διογκώνει τις συμπτώσεις και αφήνει στον σπουδαίο Τόμας Άλφρεντσον («Άσε το Κακό να Μπει», «Και ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάιλι») όλη τη βρόμικη δουλειά.

Η υποβλητική σκηνοθεσία –με τα γεωμετρικά πλάνα, το κοφτερό μοντάζ (έχει βάλει και η Θέλμα Σουνμέικερ το χεράκι της) και την υποβλητική ατμόσφαιρα– εκμεταλλεύεται το παγωμένο τοπίο, νεκρώνει τις διόδους επικοινωνίας των ανθρώπων κι επιβάλλει μια αποστασιοποιημένα απειλητική αίσθηση, πολύτιμα σημάδια κινηματογραφικής έμπνευσης σε ένα μονοδιάστατο αστυνομικό θρίλερ με αδικαιολόγητα βεβιασμένη εμμονή στην αγωνιώδη δράση.

ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΠΑΛΛΑΣ

VIDEO

Δείτε επίσης

RAIN: Η εφιαλτική βροχή συνεχίζεται… στο Netflix (video)

Οι Δανοί μας έχουν συνηθίσει σε υψηλά στάνταρ όσον αφορά τις τηλεοπτικές τους σειρές. Τί …