ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ: Όσοι κλαίνε με… κροκοδείλια δάκρυα, να σκεφτούν την ευθύνη τους απέναντι στην Ιστορία

Editorial, Άποψη 18 Jul 2020 - 4:10 PM
Συντάκτης: TheViewer Editor

«Η Αγιά Σοφιά δεν είναι μόνο ένα σύμβολο, όπου ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά οι αρχές της οργανικής αρχιτεκτονικής, αρχές που έμελλε να κυριαρχήσουν όχι μόνο

στον Βυζαντινό ρυθμό αλλά και στον ρωμανικό και στον γοτθικό, καθώς και στα ωραιότερα επιτεύγματα της εποχής της Αναγεννήσεως.

Δεν αποτελεί μόνο μια ενσάρκωση της ένδοξης και δραματικής ιστορίας του Βυζαντίου και του ελληνικού έθνους. Δεν είναι μόνο ένα σύμβολο των ελληνικών ιδεωδών, που από την πρώτη σύλληψή τους δεν έπαψαν ποτέ να αποβλέπουν στο μεγαλείο του ανθρώπου ως προσωπικότητας, ως ατόμου.

Η Αγιά Σοφιά είναι κάτι περισσότερο. Στην Αγιά Σοφιά για πρώτη φορά στην ιστορία της εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής, διαμορφώνεται ένας χώρος κατάλληλος για το μυστήριο της ενανθρωπίσεως του Θεού».

*Γαλάβαρης, Γ., 1978. Η Αγία Σοφία. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Τόμος Ζ’, Βυζαντινός Ελληνισμός – Πρωτοβυζαντινοί χρόνοι, ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ, σελ. 384.

Όσοι κλαίνε με… κροκοδείλια δάκρυα, να σκεφτούν την ευθύνη τους απέναντι στην Ιστορία 

Η μετατροπή της Αγιά Σοφιάς σε τζαμί δεν είναι ένα εύκολο ζήτημα. Έχει πολιτικές, θρησκευτικές, πολιτιστικές και διεθνείς διαστάσεις.

Το γεγονός πως ο νυν πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, παίζει αυτό το «χαρτί» την δεδομένη στιγμή, δεν είναι τυχαίο. Όπως δεν είναι τυχαίο το ότι σε αυτή την πρωτοφανή κατάσταση με την Ανατολή, δεν είναι αντιμέτωπη μόνον η Ελλάδα και η Ορθοδοξία, αλλά η Ευρώπη και κατ’ επέκταση η Δύση –με την οποία ο Ερντογάν αποφάσισε να χαράξει μια κόκκινη γραμμή.

Η Ιστορία θα δείξει σύντομα τι θα γίνει και κυρίως ποιο θα είναι το πολιτικό διακύβευμα του Τούρκου προέδρου, ο οποίος χάνει. Χάνει κατά κράτος το παιχνίδι, μέσα κι έξω από την πατρίδα του. Οι δημοτικές εκλογές, το απέδειξαν περίτρανα όταν οι Κωνσταντινουπολίτες, του έδωσαν ένα πολύ βαρύ χαστούκι, εκλέγοντας σε δύο συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις τον αντίπαλό του Εκρέμ Ιμάμογλου –ο οποίος φαίνεται να έχει ερείσματα στην Ευρώπη και στην Δύση και να είναι πιο συμπαθής στην πατρίδα του, μακριά από υπερ-εθνικιστικές κορώνες.

Η πολιτική ιστορία πάντως, έχει αποδείξει τι παθαίνουν όσοι επιχειρούν να παίξουν και να χρησιμοποιήσουν το χαρτί του υπερ-εθνικισμού, της απολυταρχίας και του φανατισμού: η Δημοκρατία βρίσκει πάντα την πορεία της.

Ας αφήσουμε όμως τον κ. Ερντογάν και ας κοιτάξουμε τα δικά μας. Η Ελλάδα, έχουσα μονίμως το κόμπλεξ του ραγιαδισμού, επιμένει να ζητάει ‘δεκανίκια’ σε ψευτο-διλήμματα και δήθεν παραδοσιακούς συμμάχους ενώ η ίδια, δεν έχει τηρήσει ποτέ, από πριν την Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, μια σταθερή εξωτερική πολιτική.

Κάθε φορά που βρίσκεται σε δύσκολη στιγμή, επικαλείται την Ιστορία μας, τον Πολιτισμό μας, που επιβάλει σε όλους τους λαούς να είναι φιλλέληνες και αναζητά ευθύνες και δεκανίκια όπου μπορεί ανάλογα με την στιγμή.

Δεν είναι τυχαίο που έμπειροι Έλληνες διπλωμάτες, έχουν χαρακτηρίσει την ελληνική εξωτερική πολιτική ως ασταθή σε πολλά σημεία, φέρνοντας παραδείγματα όπως η απώλεια του ονόματος ‘Μακεδονία’ και μια σειρά από άλλα ζητήματα στα οποία οι γείτονές μας, έχουν τηρήσει μια σταθερή διπλωματική στάση για πολλές δεκαετίες (π.χ. το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας).

Έρχεται όμως η δύσκολη στιγμή στην Ιστορία, όπως αυτή με την μετατροπή της Αγιά Σοφιάς σε τζαμί και η Ελλάδα, διαπιστώνει ότι αφενός ΔΕΝ έχει τηρήσει καμία σταθερή πολιτική γραμμή για το θέμα και αφετέρου, χάνει συμμάχους.

Η στάση της Ευρώπης και άλλων χωρών όπως η Ρωσική Ομοσπονδία, δεν είναι ούτε τυχαίες ούτε απρόβλεπτες –όπως η συντριπτική πλειοψηφία των νεοΕλλήνων εκτιμά.

Τουναντίον, είναι απολύτως λογικές.

Δεν θα αναλύσουμε εδώ τις σχέσεις μας με την Ευρώπη και άλλους συμμάχους –τους οποίους, χάνουμε συστηματικά για να ικανοποιήσουμε τα συμφέροντα άλλων, δήθεν και δυνητικών ‘φίλων’ στη Δύση.

Θα μιλήσουμε όμως για τις ευθύνες που οφείλουν να αναλογιστούν όσοι σήμερα, αφήνουν τα δάκρυά τους να τρέξουν… on camera, εκφράζοντας την θλίψη τους για την Ορθοδοξία ενώ την ίδια ώρα αναζητούν ευθύνες στους άλλους και περιμένουν την δήλωση στήριξης του… Πάπα Φραγκίσκου.

Είναι αυτοί οι ίδιοι ηγέτες, οι οποίοι διχάζουν την Ορθοδοξία για χάρη όπως προαναφέραμε, δήθεν και δυνητικών ‘φίλων’ στην Δύση.

Είναι αυτοί οι οποίοι δεν αναλαμβάνουν τις δικές τους ευθύνες απέναντι στο Ορθόδοξο ποίμνιο (το οποίο αρέσκονται να επικαλούνται) αλλά σκέφτονται ότι φταίνε όλοι οι άλλοι, οι αδελφές ορθόδοξες εκκλησίες, το Βατικανό, οι υπόλοιποι χριστιανοί και οι πολιτικοί ηγέτες των άλλων χωρών.

Είναι αυτοί που επιμένουν ότι γνωρίζουν ποιο είναι το καλό για το μέλλον των Ορθοδόξων Χριστιανών ενώ οι ίδιοι βάζουν την ‘υπογραφή’ τους για τον διχασμό τους και την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ποιμνίου.

Αυτοί λοιπόν, ΔΕΝ μπορούν να μιλάνε σήμερα. Διότι γνώριζαν. Ήξεραν τι θα γινόταν από μέρα σε μέρα, το έβλεπαν μπροστά τους αλλά δεν σκέφτηκαν ποτέ την Ενότητα –τουναντίον την επέτρεψαν μαζί με την αναστάτωση και αρνήθηκαν τον διάλογο όταν ήταν η ώρα.

Αυτοί λοιπόν, έχουν την ευθύνη απέναντι στην Ιστορία. Το δικό τους όνομα θα γραφτεί όταν θα γίνει η αποτίμηση και σίγουρα δεν θα είναι με φωτεινά γράμματα αλλά στα… μαύρα τα κατάστιχα.

Κι επιμένω στο ζήτημα της Ενότητα της Ορθοδοξίας, διότι θα ήταν το πρώτο διπλωματικό χαρτί που θα μπορούσε η Ελλάδα να χρησιμοποιήσει σε αυτή την κρίσιμη στιγμή των σχέσεών της με την Τουρκία. Εάν όλες οι ορθόδοξες εκκλησίες ήταν ενωμένες, θα είχαμε ένα ηθικό πλεονέκτημα.

Αυτό όμως, το χάνουμε υπό τέτοιες συνθήκες.

Και όποιος δεν έχει ιδίαν αντίληψη, πολύ απλά θα μάθει σύντομα ποιος ευθύνεται για τις χαμένες ευκαιρίες μέσα στην Ιστορία. / Π.Ντ.

Δείτε επίσης

Ιωάννης Παππάς: Η Ελλάδα βγαίνει από τη στενωπό της αδράνειας

Αδράνεια και παθητικότητα είναι δύο λέξεις που είχαν χαρακτηρίσει την ελληνική εξωτερική πολιτική. Αδράνεια, όπως …